Nieuwjaarstocht De Heidetochten succesvol

Geschreven door op 07-01-2018

Nieuwjaarstocht De Heidetochten succesvol

Zondag nog voor het krieken van de dag om 7 uur heerst reeds een drukte in het Provinciaal Centrum voor Kleinfruit in Pamel-Roosdaal Niet moeilijk het is de start van de12de Nieuwjaarstocht van Wandelclub De heidetochten. De afstanden bestaan uit een hele reeks van 7 km tot 30 km; Pamel-Lombeek-Stijtem en Pamel. Deze tocht is nauwkeurig afgepijld, wat heel wat voorbereidend werk vergt. Dit gebeurt op de computer met behulp van een stafkaartenprogramma, waar eerst een voorlopige tocht wordt samengesteld.

Op het terrein blijkt dat hier en daar bijsturingen moeten gebeuren, gezien doorgangen door natuurlijke oorzaken of door menselijke ingrepen worden afgesloten, zonder dat dit op de stafkaart wordt vermeld, aldus Jef Neukermans.

      

Na de inscanning en het bekijken van de parkoers gaan we van start. Het is nog vrij donker en er is na 100 meter al meteen splitsing, verhard naar links, natuur naar rechts. We lopen aanvankelijk door het enorm domein van het Provinciaal Centrum, maar worden alras een veldweg ingestuurd, die ons verder brengt en ons afzet op een betonweggetje. Door wat bebouwing en een smal pad komen we bij de N8 die we dwarsen, verder nog een streepje asfalt, waarna we een smal pad worden opgestuurd en we zijn vertrokken voor enkele kilometers onverharde wegen tussen de velden en de akkers door het golvende Pajottenland. Een brokkenpad overgaande in een asfaltweg brengt ons langs de Herboommolen of Zepposmolen. In de jaren zestig van vorige eeuw werden de meeste scènes van het klassieke jeugdfeuilleuilleton op deze locatie opgenomen. Het molenhuis werd de woonst van Kapitein Zeppos en vele dorpsbewoners figureerden in de serie. Zelfs buitenlandse interesse werd opgewekt voor de regio en het Pajottenland daar de serie wereldwijd te bekijken viel. Op naar het volgende slingerende onverharde wegje het Langebroeklosgat - wat een naam - dat ons tussen de bebouwing brengt naar de eerste rustpost in het ontmoetingscentrum in O.L.V.-Lombeek in de schaduw van de Onze-Lieve-Vrouwekerk uit de dertiende eeuw.

      

Na de rust gaat het over een speelplaats van het plaatselijke schooltje naar een onverhard paadje langs een beekje waarna we de Humselberg worden opgestuurd, we krijgen een prachtig zicht over de streek aangeboden. Een smal onverhard pad neemt ons verder mee, het Vijfgehuchten-wandelpad, dat geruime tijd onze bondgenoot wordt door het open landschap. We lopen door het dorpje Eizeringen, een deelgemeente van Lennik. Het wordt een afwisseling van verharde en onverharde wegen die ons verder mee nemen door het prachtige golvende Pajottenland. De openluchtweg - waar blijft men de namen halen - brengt ons terug naar de N8 die we dwarsen, eventjes er naast, waarna we het Zevenbeuken-wandelpad gaan opzoeken dat ons in de richting van Strijtem stuurt langs de Sint-Martinuskerk met zijn opmerkelijke torenspits naar de volgende rustpost in de SInt-Martinuszaal. De kerk is een van de meest bezochte kerken in het Pajottenland dankzij twaalf unieke brandglasramen. Sommige personen die er op afgebeeld zijn dragen de gelaatstrekken van enkele inwoners van Strijtem, die de glasramen toentertijd gesponsord hadden. De zaal zit bomvol, het is een plaatsje zoeken, na het nuttigen van een cola lopen we verder, hier maken we een lus.

      

Dorpje uarna we terug het Zevenbeuken wandelpad gaan opzoeken al over onverharde slingerende wegen die ons verder brengen. Een fietspad brengt ons in Borchtlombeek, voorts doorheen een woonkern op naar het volgende onverhard smal pad, het is wat zoeken naar de juiste piste om de voetjes droog te houden. Door het modderige ondergelopen pad volgen wij het Sint-Amandus-wandelpad. Een geplaveid pad brengt ons eventjes door een woonkern. De Vlamingweg zet ons terug af op onverharde wegen die geruime tijd ons ding worden. Enkele rustige wegen brengen ons tenslotte terug naar de rust in de Sint-Martinus zaal. We besluiten het laatste gedeelte maar onmiddellijk aan te vatten.

      

Een kerkwegel brengt ons het dorpje uit. Rustige landelijke wegen nemen ons verder mee langs de Kapel van de Zeven Beuken, een veldkapel. De zeven beuken waarnaar de naam van de kapel verwijst lieten het enkele jaren geleden afweten en werden vervangen door zeven jonge beuken. Aan elk van deze bomen hangt een klein kapelletje. Deze zouden volgens de legende het kwaad afweren van de toverheksen die onder elke boom liggen begraven. Door een woonkern bereiken we terug het Provinciaal centrum. Dit is meteen het einde van een prachtige tocht door het golvende Pajottenland met tal van onverharde wegen en prachtige vergezichten die we afsluiten met een lekker bord spek met eieren.
 
Geschreven door Ides Codde
Voor enige sfeerbeelden, klik op het woord ‘Fotoreportage’ (in het oranje)
Fotoreportage: Ides Codde 

   

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate