Wandelclub Deinze bezorgde ons een natuurovergoten Vlastocht

Geschreven door op 05-08-2017

Wandelclub Deinze bezorgde ons een natuurovergoten Vlastocht

Wandelclub Natuurvrienden Deinze hield zaterdag ll in Grammene zijn 21ste Vlastocht. Grammene is een landelijke deelgemeente van het Oost-Vlaamse Deinze. Het ligt een beetje tussen de welgekende rivier “ de Leie” en de veel minder bekende oude Mandel. Veel is er in het dorp niet te beleven, ware het niet dat de natuurvrienden Deinze hier hun jaarlijkse vlastochten organiseerden.

Vandaag kom men kiezen uit 5-10-15 en 20 km, allemaal tochten welke door de sprankelende natuur hun verloop zouden kennen tenminste als men voorzitter Luc Taelman mochten geloven, dus trokken we op weg voor de langste afstand. De zaal Leiezicht uit worden we op weg gestuurd richting spoorweg, alwaar een wandelpadje ons verder bracht langs een kerkwegel in de “verloren hoek” en tussen de weilanden en de akkers.

Na eventjes rond het dorp gedraaid te hebben mochten we verder op verkenning naar het domein de oude Leie een prachtig beschermd natuurgebied waar een klein pad ons over de geklasseerde Lorenzo spoorwegbrug stuurde. De ijzeren spoorwegbrug over de Leie (arm) in Grammene  werd gebouwd in 1922. De constructie is een “vierdeelbrug” (zo genoemd naar de ontwerper Arthur Vierendeel). De brug is gebouwd uit losse profielen die aaneengeklonken zijn met 80.000 klinknagels. Die methode werd ook gebruikt voor de bouw van de Eiffeltoren. Bij de bouw van de brug verloor een monteur het leven.

        

Tijdens de 18-daagse veldtocht in 1940 werd de brug opgeblazen door de Ardense jagers. In de periode 1942-1943  werd de brug hersteld en verdubbeld onder Duits toezicht. Bij de aftocht van de Duiters werd de brug vernield, maar in 1945 volgde de herstelling. In 1992 kondigde de MNBS de sloop van de spoorwegbrug aan. Men wilde een nieuwe betonnen brug plaatsen, naar dan zonder oversteek voor voetgangers en fietsers. Laurent Vanhaesebrouck leidde de protestactie tegen de sloop van verzamelde 2000 handtekeningen. De MNBS kwam terug op haar beslissing om de brug te slopen. Sindsdien heet de brug in de volksmond ‘Lorenzobrug’, als eerbetoon aan haar redder. In 2001 onderging dit staaltje van vakmanschap een restauratiebeurt.

Nu was het tijd aangebroken om te genieten van het prachtige natuurgebied over een smallopend pad langs de oude Leie -meanders ons heerlijke momenten bezorgde. Overal strekken zich weiden en akkers uit in de niet te beschrijven mooie fauna en flora aan de stille waterkant. Dit uiteindelijk achter ons gelaten stappen we langs de linkeroever van de Leie. Via de Ardense Jagerstraat een rustige landelijke weg werden we afgezet in het vlasdorp Gottem. Voorbij de Sint-Eurtropuiskerkje waar het grafmonument van de volksschrijver en dichter Kamiel de Waegenare (1855- 1946) zich bevindt.

       

Even verder komen we aan de rustpost in de vlasschuur. Vervolgens zouden we hier een lus maken rond het dorpje die in een veel recenter verleden vooral bekend was voor zijn vlasteelt, omdat het langs de Leie ligt en de rivier uiterst geschikt was om vlas te roten. Via de Meerschelde liepen we eventjes terug naar de Leie, naar niet voor lang echter want kort daarop stuurden men ons langs de prachtige “Gottense oude Leie arm”, natuurgebied in. Met zijn vele onverharde padjes langs de oevers, met af en toe een grote villa en ook een oud vlasbedrijf die  betere tijden gekend heeft. Via een breed graspad verlaten we de oude Leie arm en liepen we verder in een uitgestrekte landbouwzone, met daar tussen de bebloemde landbouwbedrijven.

Een oude wandeldreef loodst ons verder, dwars door de meersen en weiden naar enkele kerkwegels en door wegenwerken die ons terug afzetten in het vlasdorp om opnieuw te rusten in de vlasschuur. Na de rustpauze komen we voorbij het beeld ’De Vlasser’ van de Gottemse kunstenaar Juul Claeys (1930-2002). Enkele rustige betonwegen brachten ons uiteindelijk door de vallei van de beekmeersen, die we doorkruisen om verder het onverharde beekmeerspad te volgen.

       

Dit alles in een wondermooi natuur landschap te midden scheef gegroeide bomen, wilde bloemen en in een licht glooiend landschap. Na de zwerftocht door dit natuurparadijs kwamen er rustige landelijke wegen die ons in de richting van de nieuwe woonwijk de Warande sturen, om even verder langs de Oude Koeweg en het Schepenwegeltje terug de startzaal te bereiken.

Vandaag hebben we andermaal kunnen genieten van een prachtige natuurwandeling langs veel onbewandelde en verscholen natuurpadjes. Wandelclub De Natuurvrienden Deinze hebben hun naam zeker eer aan gedaan. Om af te sluiten laten we ons verleiden om te proeven van hun lekkere ijcoupe met aardbeien, waarna de tijd aangebroken was om huiswaarts te keren.

       

Verslag: Ides Codde 
Fotoreportage (Ides Codde) 

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate