Afscheid van een monument in de West-Vlaamse wandelwereld

Geschreven door op 16-07-2017

Afscheid van een monument in de West-Vlaamse wandelwereld

Het is niet prettig afscheid te moeten nemen. Noch van een persoon, noch van een vereniging, noch van een door de tijd heen gegroeide verbondenheid. Maar vandaag is het officieel de allerlaatste wandeling van de Drevetrotters, club waarvan ik ongeveer 5 jaar lid ben. De club stopt ermee na 43 jaar en werd definitief ontbonden.

Ik wil dit verslag dan ook gebruiken om een beknopt beeld te geven van de geschiedenis van de club, zodat iedereen een goeie herinnering heeft aan deze club, maar ook beseft hoe moeilijk en intensief het er kan aan toegaan in de wandelclubs. In 1973 was er in onze kontreien een echte oliecrisis en werden autoloze zondagen in België en Nederland georganiseerd. Enkele Zonnebekenaren die graag samen een pintje dronken en een kaartje legden in hun stamcafé De Dreve oordeelden dat wandelen een terugkeer naar de natuur kon betekenen. De natuur rond Zonnebeke leende zich daar uitstekend toe met onder andere de Polygoonbossen of het staatsbos van Zonnebeke, nu Doelbos genoemd.

 

Ze kregen er ook weet van dat hier en daar reeds clubs werden opgericht en er ook al een West- & Oost-Vlaamse wandelbond, was ? Maar ook elders in West-Vlaanderen was er een beperkt aantal clubs.. Het was dan ook onder impuls van veldwachter Florent Strobbe dat in april 1974 een stichtingsvergadering werd georganiseerd, met de bedoeling het wandelen te stimuleren. En op 7 juni 1974 was het dan zover. Toen werd de allereerste voorzitter gekozen, niemand minder dan Victor Vanheule, de nog steeds regerende voorzitter, en ondertussen 92 jaar geworden, en die ook nog heel regelmatig op de wandelingen aan de inschrijvingstafel zit. De Drevetrotters werden boven de doopvont gehouden, refererend naar de statige dreven van de Zonnebeekse bossen en “trotten” of wandelen en slenteren in de bossen. En café De Dreve zal zeker ook wel een rol gespeeld hebben. De vereniging sloot zich aan bij de W.O.W.B en kreeg het nummer 078 toegewezen. De Liga werd later Aktivia en is ondertussen het overkoepelend orgaan geworden onder de naam Wandelsport Vlaanderen dat bijna alle Vlaamse wandelclubs en wandelcomités omvat. Op 10 november 1974 werd de eerste officiële wandeling ingericht onder de naam van “de omloop van Zonnebeke” en onder de vlag van WOWB. Met 530 wandelaars werd dit als een groot succes beschouwd (wie is daarmee op heden nog gelukkig mee?) . Ook in 1974 was Zonnebeke de laatste rustpost in de Euraudax wandeling van Brussel naar Ieper, een tocht van 150 km. In die jaren ’70 werd ook de Herfsttocht ingericht die tot op heden telkens de 3° zondag van oktober wordt herhaald. Een ideale tocht om kennis te maken met de herfstpracht van de streek. Het aantal leden steeg gestaag van 25 in 1974 tot 95 in 1979. Toen stonden er ook al 6 wandelingen op het programma.

 

De tachtiger jaren waren ook succesvol. De club groeide uit naar 305 leden en er waren 8 wandelingen met in totaal 7.740 deelnemers. In 1984 kwam een 2-daagse op het programma , omgedoopt tot de Kaaswandeltochten. Een wandeltocht die veel buitenlandse wandelaars aantrok en zo het aardige totaal van 1400 wandelaars aantrok. Een innovatie was ook de mogelijkheid tot overnachting, gesteund door de gemeente Zonnebeke die het kasteeldomein ter beschikking stelde. Voor de club een enorme organisatie met meer dan 50 bereidwillige leden-medewerkers. Er stond toen al een 50 km op het programma. De tweedaagse was een voltreffer en in die jaren ’80 groeide het aantal deelnemers van 1400 naar 2832 in 1989. Er kwamen gestadig hellingen bij en bij een 60 km werd de Kemmelberg zelfs 3 keer beklommen, echt iets voor die-hards. Deze organisatie werd later een driedaagse met toevoeging van een wandeling op vrijdagnamiddag, en kende tot op heden een wisselend succes. Het was ook de periode (1979-1980) dat de Warme Wijntochten werden georganiseerd. De jaren ’80 waren succesvol en werden in 1989 afgesloten met 7740 wandelaars voor 8 wandelingen. Ondertussen waren 15 jaar voorbij en had de club een bepaalde faam opgebouwd en bekleedde de achtste plaats in West-Vlaanderen qua prestaties en een tweede plaats qua ledenaantal (300). Alleen Wandelclub Beernem deed toen beter in onze provincie.

 

 

In de jaren negentig groeide nationaal ook het aantal weektochten, die de bedoeling hadden ook een ander publiek te bereiken, daar bij sommige van deze wandelingen tot 19 uur kon gestart worden. De Kaaswandeldriedaagse groeide verder uit tot het paradepaardje met liefst 4739 wandelaars bij de editie in 1999, ook al door de uitbreiding van 2 naar 3 dagen, waarmee de midweekwandeling op vrijdag erbij kwam. Bepaalde wandelingen kregen hun vaste datum en naam en bleven hits: de Warme Wijntochten, de Herfsttocht. Eén editie van de Herfsttocht (1994) werd ontsierd door vandalisme toen liefst 38 pijltjes in het bos verdwenen waren met complete chaos tot gevolg. Maar dank zij de perfecte organisatie en het puike werk van de parcoursmeesters werd het euvel op korte tijd hersteld. De nachtmerrie van alle wandelclubs dat vandalisme. In de jaren negentig was ook de Keuntjestocht een vast gegeven in de maand juli, speciaal bedoeld voor de mensen die niet op reis trokken. Toen werden zelfs levende konijntjes verloot onder de deelnemers. Later werden die noodgedwongen (de wet sprak) vervangen door pluchen exemplaren en ook de wandeling werd geschrapt. De 20°eeuw werd afgesloten met 453 leden en er werden in 1999 liefst 13 wandelingen georganiseerd. En hou je vast: in 1999 zakten 15474 wandelaars naar Zonnebeke af. Vergeten we ook niet dat de leden ook voldoende werden geïnformeerd door het Groene Jasje, het clubblad onder de kundige redactie van Carine Ghyselen, Johan Jonckheere en André Samyn, en uiteraard ook bijgestaan door enkele penneridders van de club en mensen die met de “kodak” konden omspringen. Later werd Frans D’Haeyere een drijvende kracht achter het clubblad, dat nu echter niet meer werd gedrukt maar digitaal ging. Het afdrukken kwam te kostelijk.

 

We komen nu bij de 21 ° eeuw. Het succesverhaal ging in het begin verder. De Provinciale Wandeldag, door de Drevetrotters georganiseerd, telde liefst 4117 deelnemers, die gesteund werden door 250 medewerkers en als een vlekkeloze organisatie werd gequoteerd. In 2001 kreeg de wandelclub de trofee van Sportverdienste toegereikt door de gemeente en dit zou zich nogmaals herhalen in 2006. In 2002 stond de Radio 2-wandeldag geprogrammeerd als afsluiter van de Warme Wijntochten. Een ware promotie voor Groot-Zonnebeke. Maar op 29 februari 2004 was het hoogtepunt van de club met de organisatie van de Nationale Wandeldag, die over vier Vlaamse Provincies werd verdeeld. Het toenmalige Aktivia was er vanuit gegaan dat één club de organisatie van dit evenement niet meer aankon en koos resoluut voor 1 gemeente per Vlaamse provincie. Het aanzien voor de club en zijn bestuur was groot. Zo werd secretaris Roger Van de Steene kort benoemd tot nationaal voorzitter van Aktivia in opvolging van Willy Casier die toen ontslag nam. 2008 werd een topjaar, met 16299 wandelaars op 12 wandeltochten. Van dan af begon de afslanking. In 2009 werden er “ maar” 10 wandelingen georganiseerd en daalde het aantal deelnemers naar 12334. Vooral in de zomertochten werd gesnoeid maar ook in de Wijntochten. Enkele wandeltochten veranderden van datum, een nieuwe prachtige Bossentocht kwam erbij. Ook de individuele brevetten hadden  hun beste tijd gehad en werden niet langer gegeerd. Ook gadgets vielen er niet meer te rapen. We moeten echter ook stellen dat het wandelen vanaf 2010 nationaal ook wat gestagneerd is. De boom in begin van de jaren 2000 (er kwamen per jaar zo’n 10% wandelaars bij) zette zich niet verder. Wel groeiden het aantal midweekwandelingen, maar daaraan deed de club niet mee de vrijdag van de Kaaswandeldriedaagse te buiten gelaten. Misschien een foute beslissing, daar er clubs zijn in de streek die alleen maar één weekwandeling per maand organiseren en tussen de 1000 à 1200 wandelaars trekken. Maar wie ben ik om daarover te oordelen.

 

Het aantal wandelingen werd nogmaals verminderd tot 6 in 2015. We moeten ook stellen dat de “schuld” niet alleen bij de club lag. De clubs in ’t algemeen worden in een keurslijf gedrongen. De tijd van puur amateurisme is voorbij, het is een papierwinkel aan het worden van rechten en plichten. Daarom lijkt de oprichting van een vzw aangewezen om de club en haar bestuursleden rechtszekerheid te bieden. Onze club is toegetreden tot het rijtje, en intussen hebben al heel wat wandelclubs het statuut van vzw. Uiteraard ben je dan weer gebonden aan regels, de opdracht van bestuursleden wordt zwaarder maar met alle respect, het blijven amateurs. Gevolgen voor de aangesloten leden zijn er ook. Laat ons hopen dat het leuk blijft om te doen: wandelen is en blijft een bezigheid van vrijwilligers en die moeten het graag blijven doen. Een wandeling inrichten vraagt algauw minimum 50 medewerkers en dat is niet niks. Ik ga hierbij de geschiedenis van de club afsluiten , alleen dat het de laatste 2 jaar allemaal wat minder werd, de inspanningen van het bestuur van de Drevetrotters ten spijt, daar hun inzet geen verzwakking kende. We kunnen echter niet afsluiten zonder nog eens de voorzitter en het clubbestuur proficiat te wensen met hetgeen zij in die 43 jaar hebben gerealiseerd. Laten we de plotse ontbinding niet gaan veroordelen. Iedereen heeft het recht zijn beroepsloopbaan voorrang te geven aan zijn hobby, de veroudering van de grote medewerkersschare is nu éénmaal een feit, en jongeren staan niet te trappelen om in te springen. Bedankt Viktor Vanheule voor je tomeloze inzet, je was er van het begin tot het jammerlijke einde bij maar je inbreng was van goud. Viktor is tot op heden nog altijd een goeie gids die je nog meer door de geschiedenis van de Drevetrotters en het wandelwereldje kan leiden, maar anderzijds voelde dat de tijd gekomen was om het wandelverhaal te stoppen. Viktor, we hebben enorm veel respect voor jou ! Respect en ook dank aan alle medewerkers in de zaal, in de rustposten, de mensen van de catering. Onderschat deze jobs niet. Bij grote opkomsten “kregen ze soms tegen under lippe” zoals men nog al eens in West-Vlaanderen zegt. Ook een dikke duim voor de parkoersmeester en zijn crew van bepijlers. Een heel moeilijk gegeven in deze tijd. En toch slaagden ze er altijd weer in de wandelaars een mooi parcours aan te bieden. En op de laatste wandeling was dit ook weer het geval. En ik ben ervan overtuigd dat de 1881 wandelaars die zondag naar Geluveld afzakten dit ook een beetje deden als eerbetoon aan de club en als dank voor de mooie wandeluren die zij hier hebben kunnen stappen. Want ook vandaag was het weer in orde.

 

En er is ook goed nieuws. Wat de toekomst betreft zal het hiaat dat ontstaat in de streek door het wegvallen van deze club dan toch worden opgevuld. Enkele dapperen hebben de koppen bij elkaar gestoken en een nieuwe club gesticht. De nieuwe club kreeg de naam de Drevestappers, en neemt de laatste twee wandelingen over die normaal voorzien waren door de Drevetrotters en natuurlijk ook de data. De nieuwe club gaat dus de uitdaging aan. Het bestuur is een smeltkroes van nieuwe mensen, medewerkers van de Drevetrotters, enkele ervaren ratten die maar al te goed weten hoe de vork in de steel zit. Zij zullen er samen naar streven minstens even goed te doen als de Drevetrotters, met in het achterhoofd, dat het niet gemakkelijk zal zijn. Maar wie niet waagt……..Bij deze kan ik u hier al meegeven dat hun eerste tocht doorgaat op 15/10/2017 onder de naam Brothers in Arms. De Drevestappers heten u alvast welkom. Tot dan !

Tekst Luc Bossuyt

Geniet mee van enkele sfeerbeelden :

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate