Heidetochten, ware parels van het Pajottenland

Geschreven door op 14-05-2017

Heidetochten, ware parels van het Pajottenland

Gooik ligt in Vlaams-Brabant en is één van de gemeenten waar er zoveel om te doen was toen Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) gesplitst werd. De gemeente telt meer dan 9000 inwoners en noemt zichzelf “De parel van het Pajottenland”. Wandelclub de Heidetochten Kester-Gooik had niet minder dan 9 omlopen uitgetekend . Er was keuze tussen 4 en 50 km, ik opteerde voor de 23 km.

Het Pajottenland is een prachtig, golvend landschap ten westen van Brussel en een echt wandelparadijs. De wandelaars kregen talloze veldwegen, paden ,kerkwegels onder de zolen geschoven. Er kan genoten worden van de wijdse uitzichten over akkers, weiden en kleine stukjes natuurgebied. We starten vanuit zaal Edele Brabant te Strijland. Strijland is een van de vier deelgemeenten van Gooik, samen met Kester, Leerbeek en Oetingen. Lopen wat door een woonkern, naar moeten niet lang wachten op de eerste veldwegen, een toertje rond de gemeentelijke sportvelden de Koornmolen, naar een privé doorsteekje die ons door een bosje brengt.

         

Een opeenvolging van smalle paadjes brengt ons het dorp uit, waarna we de veldwegen gaan opzoeken. Verder door de weidse natuur op golvende wegen en pareltjes van veldwegen en paadjes door het prachtige Pajottenland. Langs het hof te wijnaard een gesloten hoeve met geplaveide binnenplaats uit de 18e eeuw. De veldwegen blijven ons langs de oren vliegen en we worden duidelijk richting Neigen gestuurt. Een asfalt wegje zet ons af aan het bos van Neigen voor een prachtige bos omloop op slingerende paadjes. Het Neigenbos nu 70 ha is een overblijfsel van het kolenwoud, dat zich in de tijd van de Romeinen uitstrekte van de oevers van de Rijn en de Moezel tot aan de noordzee. Neigenbos wordt getypeerd door 4 uitzonderlijk goed bewaarde ‘Groebes’. Ze zijn ontstaan ongeveer 12.000 jaar gelden, na de laatste ijstijd. Toen het klimaat weer opwarmde scheurde het smeltwater diepe geulen uit in de steile hellingen. Om die reden werd een groebe ook een smeltdal genoemd. Toen langzamerhand alle ijs was gesmolten kwamen deze valletjes droog te liggen en werden ze veelal gebruikt als voetweg door de lokale bevolking. Alle geulen in het Neigembos liggen loodrecht ten opzichte van de Prindaalbeek aan de voet van de helling. Een lange dalende trap brengt ons het bos uit. Enkele rustige wegen brengen ons naar de rust in Parochiecentrum te Niegem.

        

Neigen is een deelgemeente van Ninove. Met zijn 1.06 km2 is het klein van oppervlakte. Neigen lag in de Middeleeuwen in het grensgebied van het graafschap Vlaanderen en het hertogdom Brabant. De oudste vermeldingen van de plaats gaan terug tot de 12e eeuw. De naam ontstond uit het Germaanse ‘aigina’ wat ‘eigen bezit betekend’. Neigen was eigendom van de heren van Weldergraete in de kasselrij van het Land van Aalst. Na de rust gaan we verder het dorpje uit gaan rond het domein van het kasteel van neigen dat gedeeltelijk verstoken is . Het is een ommuurd kasteeldomein met slotgracht. Het omwalde kasteel van Neigem werd in de dertiende eeuw opgetrokken als versterkte burcht. Het werd in de 16e eeuw volledig verbouwd en in de 20ste eeuw, na een verwoestende brand, volledig heropgebouwd. Het kasteel is deels in zandsteen en deels in baksteen opgetrokken. De inrijpoort naar het kasteel, dateert uit de 18e eeuw. Een smal slingerend pad tussen de prikkeldraad neemt ons verder mee en zet ons af op rustige landelijke wegen. In de verte zien we de kerk van Denderwindeke naar deze richting gaat het niet uit. Een aardeweg brengt ons terug tussen de velden en de weiden en zullen geruime tijd onze medegezel zijn, er worden ons prachtige panorama’s voorgeschoteld.

Een kasseiweg brengt ons door het dorpje Lieferinge. Lieferinge is een landelijk dorp en maakt deel uit van het Pajottenland en de Denderstreek. Sommige bewoners noemen hun dorp ironisch “’t stad Masteng” Het is niet duidelijk waar deze benamming vandaan komt. Op naar de volgende aardewegen en veldwegen door het golvende Pajottenland. Een betonwegje brengt ons terug naar de start na 16 km. Blijkbaar is er iets mis gelopen, we hebben de lus niet gedaan in Neigen. Het was verkeerd aangeduid op het splitsing bord. 

        

Niet getreurd we begeven ons terug naar Neigen met de auto, daar we daar toch voorbij komen als we naar huis gaan. Verlaten het Parochie centrum smalle paden brengen ons het dorpje uit. We komen voorbij de kapel van Bevegem. De kapel van Bevegem is schilderachtig ingeplant op een heuvel aan de rand van het Neigenbos en wordt omgeven door zilverberken, beuken en populieren. Het vroegere Mariabeeld, was oorspronkelijk een volwaardige parochiekerk. Ze werd hoogstwaarschijnlijk gebouwd in de tweede helft van de 12e eeuw. In 1265 werd het kerkje van Bevegem voor het eerst vermeld als bedevaartkapel. Het Romaanse kruiskerkje was in het midden van de 18e eeuw zo vervallen dat het met uitzondering van het koortje moest gesloopt worden. Het koortje werd hersteld en het vroegere kruiskerkje was een klein kapelletje geworden. In het midden van de 18e eeuw kom dank zij de milde offergaven van talrijke kruisvaarders de kapel vergroot worden (1793). Op het einde van de 19e eeuw werd de kapel echter opnieuw niet meer onderhouden. Bij een restauratie in 1924 werden de grondvesten van de voormalig kruisvormige parochiekerkje terug gevonden. De kapel is niet beschermd.

Waarna we terug het Neigenbos gaan verkennen . Een pittige klein brengt ons naar het hoogste punt van het bos. We verlaten het bos een opeenvolging van landelijke wegen brengt ons naar het Berchembos voor een volgende bos omloop. Het Berchembos ligt in een golvend landschap met steile hellingen en bronbeken. De rijke variatie van holewegen bos en open landschap heeft de wandelaar heel wat te bieden. We kunnen genieten van dit prachtig stukje natuur dat ons onder de schoenen wordt geschoven.

        

Een smal pad zet ons af op rustige wegen langs de Woestijkapel de historische kapel van het heilig kruis. Rond de Woestijnkapel bestaan enkele legenden. De oudste is deze van het ‘Heilig kruis’ zelf. Eeuwen geleden vond een herder een koperen kruisbeeld op de toenmalige woestijnheuvel. De herder gaf het kruis aan de pastoor die het meenam naar de parochiekerk van Gooik. De dag nadien was het kruis daar echter verdwenen en prijkte het , aldus de legende terug op de woestijn, als teken dat het alleen op deze plaats wenste vereerd te worden. Het koperen kruisbeeld wordt momenteel in de parochie bewaard. De woestijkapel ligt op de voormalige bedevaartsroute naar Compostella. Woestijn komt waarschijnlijk van ‘Wastijn’, een onbebouwd woestenij. Landelijke verharde wegen brengen ons op een smal pad langs de rand van het Niegenbos dat ons afzet op een asfaltwegje terug naar de rust. Dank aan de plaatselijke wandelclub met hun prima organisatie ,met hun verzorgde rustplaatsen en een groep enthousiaste medewerkers. Hoeft ook nog gezegd; Gooik mag terecht de naam “ Parel van het Pajottenland” dragen.

Verslag: Ides Codde 
Fotoreportage (Ides Codde) 
Fotoreportage (Willy & Marij) 

Extra verslag Heidetochten Kester- Gooik

De wandelclub
  • De Heidetochten Kester-Gooik vzw

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate