De Lentewandeling te Herzele: een aaneenrijging van onverharde paden

Geschreven door op 07-05-2017

De Lentewandeling te Herzele: een aaneenrijging van onverharde paden

De weersvooruitzichten waren goed, niet overweldigend maar geen regen en dat is al belangrijk voor de organisatoren van een wandeltocht. De Burchtstappers Herzele waren dan ook optimistisch gestemd om de wandelaars te ontvangen in de Gemeentelijke Basisschool van Herzele. Een parkeerplaatsje zoeken viel nog redelijk goed mee. Na de gebruikelijke babbel met de voorzitter en de groepsfoto kon ik de baan op voor een tocht van 16 km. 

Herzele ligt aan de rand van de Vlaamse Ardennen en in de Denderstreek en telt ruim 17.000 inwoners. De fusiegemeente telt heel wat deelgemeenten: Herzele, Hillegem, Sint-Antelinks, Sint-Lievens-Esse, Steenhuize-Wijnhuize en Woubrechtegem. Deze laatste gemeente, eerlijk gezegd mij totaal onbekend, was het kernpunt van de Lentetocht. Het Educatief Park was het begin van onze rondzwerving doorheen een prachtig landschap vol groen. De toon was meteen gezet: een aaneenrijging van onverharde paadjes tussen de weiden en velden. Weggetjes omzoomd met bomenrijen, kasseiwegen in een rustige omgeving waar geen wagen te bespeuren viel. Heerlijk was dat. Het gele info-bord Woubrechtegem wees erop dat we de kern van de Herzeelse deelgemeente genaderd waren, daar bevond zich ook de rustplaats. Het was de enige rustpost naast de startplaats voor de kleine afstanden. Ik kwam er twee keer langs, de grootste afstand zelfs drie keer. Niet verwonderlijk dus dat de zaal overvol was, de eerste keer dat ik langskwam viel het nog mee, maar hoe later hoe drukker het werd. Ik had er 5,6 km opzitten, ik maakte mij meteen klaar voor de lus van eveneens 5,6 km.

        

De rustplaats was vlakbij de Sint-Martinuskerk van Woubrechtegem gevestigd. De huidige neoclassistische Sint-Maartenskerk vervangt het 935 jaar oude kerkje dat in 1842 afgebroken werd. Het meubilair is 18e en 19e eeuws en bezit een beschermd orgel. Wat verscholen tussen het groen staat op het marktplein een grafkolom die herinnert aan de beroemdste Woubrechtegemnaar Gaspar Pagani de la Torre, een wereldberoemde professor en wiskundige. Dan werd het weer tijd om te zwerven tussen het groen, er kwam maar geen einde aan de talloze onverharde weggetjes die zich deels met hoogteverschil tussen het landschap kronkelden. De wandelaars die mijn wegen kruisten waren het volmondig eens: dit was een prachtparcours in een streek die misschien wat minder gekend is als de naam Vlaamse Ardennen valt maar onbekend maakt onbemind. Zo gingen de 5,6 km snel voorbij, voor ik het goed besefte was ik al terug in de rustpost te Woubrechtegem. Zoals reeds aangegeven was het nu overdruk in de zaal, een zitplaatsje vinden vroeg wat geduld. De medewerkers hadden het druk maar ze wisten alles in goede banen te leiden. 11,2 km lagen achter de rug, op dan maar voor de resterende 5,4 km.

        

De hoge verwachtingen die in het vorige gedeelte van de wandeling geschapen werden, bleven overeind. Het resterende parcours boette kwalitatief geenszins af. De veldwegen bleven maar komen, ik genoot met volle teugen. Stilaan werd in de verte een huizenrij waargenomen, het einde kwam stilaan in zicht. De huidige neogotische Sint-Maartenskerk van 1912 is het vijfde kerkgebouw van Herzele. Ik wiep even een blik in de kerk en aanschouwde enkele mooie glasramen. Vóór de ingang van de kerk stonden militaire voertuigen geparkeerd. Er had net een herdenkingsplechtigheid Tweede Wereldoorlog plaats gevonden. Ik kwam enkel oudgedienden tegen wiens borst vele medailles bengelden. Nog even verder en ik betrad opnieuw de Gemeentelijke Basisschool van Herzele, mijn wandeling zat erop. Einde van een verassend mooie natuurwandeling door een fascinerend landschap. De talrijk opgekomen wandelaars waren uiterst tevreden. Dank aan het bestuur, de parcoursbouwer en de vele vrijwilligers voor een zeer aangename dag, de organisatie was af. Enig minpuntje: een te drukke rustpost te Woubrechtegem.

           

Verslag: Frans D’Haeyere
Fotoreportage (Frans D’Haeyere)
Fotoreportage (Ides Codde) 

De wandelclub

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate
/nieuws/bericht/7064